نمی دونم؛

نمی دونم چرا هر وقت میخوام به این فکر کنم که کاش جای یک نفر دیگه بودم، همش به آدمهایی فکر می کنم که زندگی های خیلی سخت

و پردردی دارن؛ یعنی حتّی نمی تونم حالا که فقط فکره، به نقطه ی مقابل فکر کنم

....

نمی دونم این دیگه چه مَرَضیه؟