از روزی که رفتی و من شب رو بیدار موندم، دیگه تمام شب های ماه رمضون اون سال رو بیدار بودم؛

سال بعدش هم که فاصله ی افطار و اذون صبح اونقدر کم بود که دیگه بیدار شدن معنی نداشت؛

امّا امسال بیدار نمیشدم؛ تا دو شب پیش که اتفاقی تا دم دمای اذون بیدار بودم، رفتم رادیو رو روشن کردم، از راهی که معمولاً صبح ها از اونجا وارد آشپزخونه نمیشم، وارد شدم

گریه ام گرفت؛

از اونطرف رفتم بیرون و دوباره از همون راه همیشگی وارد شدم؛

با اینکه خیلی وقت بود که به دیدن صندلی های خالی آشپزخونه عادت کرده بودم اینبار خالی بودنشون خیلی زیاد به نظرم اومد؛ خیلی زیاد

نشستم کف آشپزخونه و فهمیدم که دلم خیلی وقته که خیلی تنگه، دنبال بهونه بودم که اشک بریزم و الآن تقریباً یک ساله که هیچ کس و هیچ چیز بهونه ای دستم نداده

این بغضِ گلوله شده

نمی دونم؛

نمی دونم چرا هر وقت میخوام به این فکر کنم که کاش جای یک نفر دیگه بودم، همش به آدمهایی فکر می کنم که زندگی های خیلی سخت

و پردردی دارن؛ یعنی حتّی نمی تونم حالا که فقط فکره، به نقطه ی مقابل فکر کنم

....

نمی دونم این دیگه چه مَرَضیه؟