دو قاصدک همراه هم سر راهم ایستادند؛ پرسیدم: قاصدک چه خبر آوردی؟ گفتند: حال همراه دوران کودکیت را که قاصدکهای پشت نردبان را با هم بیرون       می آوردید، همان که آن سوی مرزها و مرزها و مرزهاست و در دل تو....

حال و هوایم تازه شد؛ دوباره زنده شدم

امروز که اِنقدر همه مهربان بودند،

از کارمند رستوران و فروشنده مغازه تا بچه ای که در پارک به گربه ای نگاه میکرد و وقتی من رسیدم رویش را برگرداند، و چه شیرین خندید؛ و دوستی چند ساله که بی بهانه زنگ زد تا حالم را بداند؛

آخرین تکه های شیرین زندگیت را که بر زمین ریخته بود جارو کردم؛ درست همین امروز که با دیدن تابلویی در شهر کمی آرام شدم در مورد این همه سؤالی که در سرم هست، روی تابلو نوشته بود: بن بست حیات....و در انتهای شب صدای جیرجیرکی کنار بزرگراه و سگی کنار رودخانه ای بی آب حتی شهر را هم مهربان کرده بود....

دیگر از هیچ چیز نمیترسم؛

خطر برایم مفهومی ندارد....

به گمانم از دست رفته ام

ماشین رو روشن میکنه و راه میفتیم.
من کنارش نشستم و اون با من حرف میزنه و من با اون، کنار اون تنها جاییه که سکوت همه جاهارو پر نمیکنه.
میرسیم و باهم میدویم سمت تاب و باهم مسابقه میدیم که هر کسی بیشتر بره بالا، میخواد که تا آسمون بره نقلی ریزه  من :)
بعد میریم چرخ و فلک.
میگه "چشماتو ببند و سرتو این وری خم کن"
منم سرمو همه طرفی میبرم که همه رو امتحان کرده باشم و اون میگه " نه نه فَردی، این وری"
به حرفش گوش میکنم.
شروع میکنه خندیدن و وسط خنده اش میگه " واااااای فَردی" و باز میخنده.
با اینکه داره یه جای خالی رو روی قسمت ثابت چرخ و فلک میبینه اما بازم میخنده که غصّه نخوریم
 و من میدونم که چقدر دوستش دارم این ریزه رو
و الآن تو آسمونه نقلی ریزه ی من

زمزمه ی این روزها:

خوشبخت باش....

کاش هیچ موقع از یادم نره اون لبخند پهنی رو که صبح اون روز بعد از بیدار شدن از خواب و باز شدن چشمهات به ما زدی....

کاش هیچ موقع از یادم نره که توی خواب تونستم گرمای آغوش تو رو خواب ببینم....

کاش هیچ موقع از یادم نره ریتمی رو که موقع راه رفتن با انگشتهامون روی کف دستهای همدیگه میگرفتیم....

کاش هیچ موقع از یادم نره که من پشت در، صدای کلیدهام رو در میاوردم تا تو در رو باز کنی....

کاش هیچ موقع از یادم نره که یه زمانی برای بیشتر بودنت، سرعت قدمهام رو کم کردم....

کاش هیچ موقع از یادم نره چقدر دوست داشتم دستم رو دور گردنت بندازم و راه بریم و تو حرف بزنی و من وانمود کنم که هیچ گوش نمیکنم....

کاش هیچ موقع از یادم نره که همیشه اینطور نشان دادی که من، تو را بس....

کاش هیچ موقع از یادم نره اون وقتی رو که داشتی خدا حافظی میکردی و من خواب بودم و فقط یک لحظه از بین پلکهای نیمه بازم دیدم که، یکی که یادم نیست کی بود در آغوش گرفتت و من باز خوابیدم؛ و رفتی....

بین همه ی این تارهای مشکی که زیر آفتاب به رنگ دیگرند، تاری نقره ای هست که زیر هر نور کمی هم میدرخشد؛ که من دوستش دارم و حسابش از تارهای سفید جداست....

- این روزها شجاعم، به اندازه ی یک خرس

ظهرهای پاییز رو دوست دارم، که پرده های خونه رو کنار( کنارتر) بزنم و با فراغ بال تو خرده های آفتابی که از پنجره میتابه توی اتاق دراز بکشم یه جوری که آفتاب به مژه هام بخوره، چشمام رو ببندم و فکر کنم؛ جای همه فکر کنم....

:زمزمه ی این روزها

تو زمزمه ی چنگ و عود منی نغمه ی خفته در تار و پود منی