کاش هیچ موقع از یادم نره اون لبخند پهنی رو که صبح اون روز بعد از بیدار شدن از خواب و باز شدن چشمهات به ما زدی....

کاش هیچ موقع از یادم نره که توی خواب تونستم گرمای آغوش تو رو خواب ببینم....

کاش هیچ موقع از یادم نره ریتمی رو که موقع راه رفتن با انگشتهامون روی کف دستهای همدیگه میگرفتیم....

کاش هیچ موقع از یادم نره که من پشت در، صدای کلیدهام رو در میاوردم تا تو در رو باز کنی....

کاش هیچ موقع از یادم نره که یه زمانی برای بیشتر بودنت، سرعت قدمهام رو کم کردم....

کاش هیچ موقع از یادم نره چقدر دوست داشتم دستم رو دور گردنت بندازم و راه بریم و تو حرف بزنی و من وانمود کنم که هیچ گوش نمیکنم....

کاش هیچ موقع از یادم نره که همیشه اینطور نشان دادی که من، تو را بس....

کاش هیچ موقع از یادم نره اون وقتی رو که داشتی خدا حافظی میکردی و من خواب بودم و فقط یک لحظه از بین پلکهای نیمه بازم دیدم که، یکی که یادم نیست کی بود در آغوش گرفتت و من باز خوابیدم؛ و رفتی....

بین همه ی این تارهای مشکی که زیر آفتاب به رنگ دیگرند، تاری نقره ای هست که زیر هر نور کمی هم میدرخشد؛ که من دوستش دارم و حسابش از تارهای سفید جداست....

- این روزها شجاعم، به اندازه ی یک خرس

ظهرهای پاییز رو دوست دارم، که پرده های خونه رو کنار( کنارتر) بزنم و با فراغ بال تو خرده های آفتابی که از پنجره میتابه توی اتاق دراز بکشم یه جوری که آفتاب به مژه هام بخوره، چشمام رو ببندم و فکر کنم؛ جای همه فکر کنم....

:زمزمه ی این روزها

تو زمزمه ی چنگ و عود منی نغمه ی خفته در تار و پود منی